Met afschuw volg ik al vier dagen de berichtgeving rondom de natuurramp in Japan. Als Hollandse meid is het gewoonweg niet voor te stellen hoe een aardbeving moet voelen. Hoe het moet zijn om je huis aan je voorbij te zien drijven. En om geliefden te verliezen aan de kracht van de natuur.
Her en der kom ik hartverscheurende foto’s tegen, filmpjes van een zwarte muur van water die alles meeneemt wat hij op zijn pad tegenkomt. De voor en na foto’s van de zwaarst getroffen gebieden hebben geen woorden nodig. Alles is weggevaagd door de zwarte kolkende massa zonder genade.
En de Japanners? Op de filmpjes lijken ze rustig. Diep respect heb ik voor het ingetogen verdriet dat ze uiten. Geen schreeuwende menigte die machteloos de armen in de lucht gooit. Lichtjes gebogen schouders, het hoofd laag en een hand voor de mond. Getroost door elkaar snikken ze zachtjes maar hartverscheurend. En juist dit bescheiden verdriet brengt iets wat zich aan de andere kant van de wereld afspeelt zo dichtbij.
