Gillend schrik ik wakker. Rechtop in bed kijk ik gespannen richting mijn wastafel. Ik hoorde iets. Ik weet het zeker. Of tenminste, slaapdronken zeker.
Het begon in mijn vorige studentenhuis. Ongedierte in de stad is geen uitzondering. Ongedierte in een studentenhuis al helemaal niet. Regelmatig zag ik een muis in de keuken wegschieten. Er zat er zelfs een keer een in mijn prullenbak. Toen er ook kakkerlakken in dat huis bleken te zitten was mijn nieuwe fobie compleet. Het idee van muizen en kakkerlakken in mijn bed, ik kon er bijna niet meer van slapen.
Nieuw studentenhuis, beter schoonmaakrooster en een kat zouden mijn fobie wel onder controle krijgen. De eerste maanden ging het uitstekend. Maar steeds vaker hoor ik huisgenoten over muizen die hier ook blijken te zitten. Whiskey, onze 13-jarige tijger, weet er regelmatig een te verslinden maar heeft zelf een fobie voor mijn kamer, zo lijkt het.
Een paar weken geleden schrok ik voor het eerst wakker. Ik hoorde iets. Maar ik wist mezelf ervan te overtuigen dat het niets was. Even later schrok ik weer uit mijn slaap. Ik hoorde echt iets. Geknaag, geritsel van een plastic zakje, een muis! Ik kon niets zien en zodra ik bewoog hield het geluid op. Ik hoopte dat veel kabaal maken het beest wel zou doen afschrikken maar toen ik een uur later bijna wegdommelde werd ik met een gil wakker van nieuw geritsel.
Sindsdien word ik bijna elke nacht wakker van geluiden in de hoek van mijn wastafel. Pogingen om mijn kamer tot een paradijs voor Whiskey te maken zijn tevergeefs. Oordoppen is het enige wat helpt. En vanaf vannacht hopelijk ook die muizenval die ik voorzichtig onder mijn wastafel heb gestationeerd. Beetje pindakaas met daarop een stukje kaas. Want een huisgenoot die s’ochtends aan je vraagt ‘gilde jij zo vannacht?’, dat is gewoon gênant.
